8. and before too long I felt in love with her.

Bad Company - Company of Strangers

Nie mogła się skupić. Wpatrywała się w pustą kartkę papieru, ołówek i linijkę, nie mogąc zebrać myśli, gdy w nagłym przypływie złości, chwyciła papier i porwała go na kawałeczki, odrzucając za siebie. Jej wzrok powędrował na piętrzący się na podłodze stos pogniecionych i porwanych kartek. Odetchnęła głęboko i krzywiąc się upiła łyk zimnej już, przesłodzonej kawy.

Coś było nie w porządku. Cos nie dawało jej spokoju.

Ktoś nie dawał jej spokoju. Ktoś z kim raz na moment zapomniała o Gabrielu. Później drugi i trzeci raz. Powtarzała sobie, że to nic nie znaczy. To tylko przelotny romans.

Nie spodziewała się, że zadzwoni. Nie oczekiwała, że stanie w jej drzwiach z bukietem róż, oferując jej wieczną miłość i oddanie.

On nie miał zamiaru składać obietnic. Świetnie się bawił, opowiadając kolegom w szatni o płomiennej francuskiej namiętności.

Nie chciała od niego niczego, nawet złamanej stokrotki, jednak coś było nie w porządku.

To on był nie w porządku.

Wciąż zerkała na telefon z nadzieją na znalezienie płomiennego sms-a lub nieodebranego połączenia. Nic takiego jednak nie miało miejsca.

Karciła sama siebie. Udało jej się przecież w zatrważającym tempie zapomnieć o Gabrielu, pozwalając tym samym, by zupełnie obcy jej mężczyzna zaprzątał jej głowę. Poczuła się jak nastolatka, zakochująca się od pierwszego wejrzenia, traktująca każde spojrzenie chłopca, niczym obietnicę dozgonnej miłości. Próbowała sama sobie przemówić do rozsądku.

Nie żyjemy już przecież w świecie dżentelmenów, książąt z bajki. Żyjemy w świecie, w którym nikt nie zaprząta sobie głowy uczuciami. Podczas tego nieustannego wyścigu szczurów, zapominamy o co w tym wszystkim tak na prawdę chodzi. Brniemy do celu, po trupach. Bawimy się ludźmi, pozwalamy innym bawic się nami. Cierpimy, zapominamy, żałujemy. Popełniamy błędy, powtarzając sobie, że to normalne, że powinniśmy się na nich uczyć. Jednak zamiast wyciągać z nich jakieś wnioski, popełniamy je po raz kolejny. I jeszcze raz.

Westchnęła głęboko, chwyciła paczkę papierosów, przeklinając się w duchu za brak silnej woli.

Stała na balkonie, zaciągając się dymem. Poniedziałek, trzecia w nocy. Nawet Islington jest puste o tej porze. Prawie puste. Przyglądała się mężczyźnie siedzącemu na ławce nieopodal. Wyglądał dziwnie znajomo. Poczuła jego spojrzenie, by chwilę później widzieć jak podnosi się ze swojego miejsca i odwraca się by odejść.

-Woj..Wojtek? – powiedziała na tyle głośno, by mężczyzna na dole mógł ją usłyszeć. Drgnął, wiedziała, że to on. Nie zatrzymał się jednak – Stój!! Wiem, że to ty. Co do cholery tutaj robisz? Podglądasz mnie? – tym razem już krzyknęła, sprawiając tym samym, że zatrzymał się w miejscu.

Zastanawiał się nad czymś przez chwilę.

-Ja… chciałem zapukać, ale nie miałem odwagi.

-Po co tutaj przyszedłeś?

-Po prostu… po prostu chciałem cię zobaczyć… Z resztą już nieważne. – odwrócił się szybko i odszedł w ciemność. Maddie stała jeszcze dłuższą chwilę, wpatrując się w miejsce, w którym zniknął Wojtek. Czasami ją zaskakiwał, czasami wydawał się jej dziecinny, czasem dziwny i trochę straszny.

Bezapelacyjnie zakochany.

Ale nie byłaby sobą gdyby nie wybrzydzała. Z resztą która kobieta byłaby sobą? W życiu nie może być za łatwo, trzeba je sobie utrudnić. Po co cieszyć się na myśl o zakochanym w tobie bezgranicznie mężczyźnie? Lepiej wpakować się w beznadziejny romans z wiecznym podrywaczem.

Szybko wyrzuciła Wojtka z głowy, wracając do pobojowiska, które jeszcze kilka godzin wcześniej dumnie zwało się jej salonem. Oceniła swoje i tak już marne szanse na wykonanie rysunku i postanowiła, że najlepszą decyzją, jaką dziś podejmie będzie zostawienie wszystkiego na jutro i odpłynięcie do krany Morfeusza.

Obudził ją wiatr i deszcz. Chwilę później wszystko się uspokoiło, a zza chmur wyszło słońce.

Witamy w Anglii, gdzie jednego dnia mieszają się wszystkie cztery pory roku, pomyślała, kiedy ciemne chmury znów zaczęły się zbierać na niebie. Zupełnie jak w jej głowie.

Droga na uczelnię dłużyła się jej niemiłosiernie. Wykłady wydawały się nudniejsze niż zazwyczaj. Wcale nie obchodziła jej dziś giętkość materiałów budowlanych. To był jeden z tych dni, kiedy zastanawiała się dlaczego wybrała takie studia a nie inne. To był jeden z tych dni, kiedy zastanawiała się nad wszystkim. I kiedy nic się jej nie podobało.

Zawsze lubiła mieć pełną kontrolę nad swoim życiem. Odkąd wyjechała do Londynu nie ma już nad niczym kontroli. Nie potrafi nawet kontrolować samej siebie. To dlatego jako nastolatka uwielbiała oglądać w kółko te same filmy, „po prostu lubię wiedzieć, co się wydarzy” odpowiadała. Życie w tym mieście toczyło się znacznie szybciej niż do tego przywykła. Tutaj człowiek wstaje rano i od razu jest spóźniony, nie ma czasu na jedzenie, nie ma czasu by docenić to, co się dzieje wokół. Chwytasz kawę w biegu, głód zagłuszasz papierosem, później kolejnym i jeszcze jednym. Cały dzień biegasz w kółko, nie czując nawet smaku jedzenia, wrzucanego do ust w pośpiechu. Wieczorem padasz ze zmęczenia, a kiedy w końcu masz moment aby usiąść okazuje się, ze tak naprawdę nie zrobiłeś niczego produktywnego. I tak dzień za dniem. Bez wytchnienia.

Uświadomiwszy sobie, że nie nadaje się dziś na wysiłek psychiczny, postanowiła opuścić popołudniowe zajęcia i znaleźć przytulną restaurację, gdzie mogłaby zjeść dobry lunch.

-Maddie, Maddie, zaczekaj! – odwróciła się, by zobaczyć Wojtka, biegnącego w jej stronę.

-Zaczynam się ciebie bać. – odpowiedziała, zgodnie z resztą z prawdą. Nie wydawało jej się to normalne, gdy natykała się na Wojtka w różnych dziwnych i niespodziewanych okolicznościach. Czuła się nieswojo. – Kiedy przestaniesz mnie wreszcie śledzić?

-Może gdy wreszcie umówisz się ze mną na kawę? Na przykład… teraz? – uśmiechnął się szczerze, spoglądając na nią nadzieją. Nigdy nie był typem mężczyzny, szalejącym za kobietami. Zazwyczaj to one szalały za nim. Nie wiedział jak się za to zabrać, czuł się kompletnie bezsilny. Czuł jak się poniża, wręcz błagając o każdą sekundę jej towarzystwie, ale nie wiedział, co innego mógłby zrobić. Czuł się jak idiota, kręcąc się w pobliżu jej domu tak często, jak tylko mógł, wciąż z nadzieją, że któregoś dnia całkiem przypadkiem na nią wpadnie, kiedy będzie szła do sklepu na rogu po drobne zakupy. Zawsze brakowało mu jednak odwagi. Po raz pierwszy w zyciu nie wiedział, co powiedzieć, jak zachować się przy kobiecie.

-Tylko jeśli obiecasz, że przestaniesz się za mną włóczyć.

Niby nic, a okazało się najtrudniejsza decyzją, jaką musiał w ostatnim czasie podjąć.

-Niech będzie, obiecuję. – zmusił się do posłania jej jednego ze swoich zawadiackich uśmiechów, modląc się w duchu, by dopełnić obietnicy.

Siedząc w przytulnej kawiarni, opowiadając kawały, z uwielbieniem wpatrując się w jej szczery uśmiech, robił wszystko by czuła się dobrze w jego towarzystwie. Trudno było mu się przyznać, nawet samemu przed sobą, jak bardzo cenił sobie te, nawet najkrótsze momenty, które dane mu było z nią spędzić.

Dźwięk wiadomości sms z jej torebki przerwał beztroską rozmowę na błahe tematy. Sięgnęła po telefon, przeczytała wiadomość, po czym uraczyła go dziwnym wyrazem twarzy.

-Wszystko w porządku? – znów posłała mu beztroski uśmiech, odpowiadając, że musi już iść, że nauka, natłok zajęć. Pożegnała się szybko i wybiegła z kawiarni. On rzucił banknot na stolik i niespiesznie udał się do wyjścia. Zobaczył ją łapiącą taksówkę.

-Może cię podwieźć?

-Nie, dam sobie radę. – po czym, odebrała telefon, całkowicie go już ignorując. Z plątaniny francuskich słów, dla niego brzmiących co najmniej dziwnie zdołał wychwycić tylko kilka. Tylko kilka wystarczyło.

-…bisous Laurent…

Laurent.

Laurent?

*

Rozdział troszkę krótszy niż zazwyczaj. Przelałam na niego całą moją frustrację dnia wczorajszego, kiedy to siedziałam, tak jak Maddie w stosie porwanych i pomiętych kartek a na domiar złego oblałam się kawą, wtedy też miały miejsce moje egzystencjalne przemyślenia, typu „co ja tutaj w ogóle robię” i „nie pamiętam, kiedy ostatnio usiadłam przy stole i zjadłam coś jak człowiek”.

Nie miałam czasu przejrzeć, więc wybaczcie mi ewentualne błędy.
Kolejna sprawa jest taka : wpadłam na genialny pomysł rozkręcenia nowego opowiadania, które tym razem nie będzie miało nic wspólnego z piłką nożną, tak więc wszystkie fanki serialu Supernatural serdecznie zapraszam TUTAJ !!

Całuję! Bisous!

7. dance with the devil .

REO Speedwagon - Follow My Heart.

Przeciągnął się leniwie na łóżku, zamknął oczy rozkoszując się porannym słońcem nieśmiało łaskoczącym go po policzkach. Rozejrzał się wokół i nagle przypomniał sobie w czyim łóżku się znajduje. Piękna poranna sceneria pękła niczym bańka mydlana, a na jej miejscu pojawiła się szara rzeczywistość, a promienie słońca nie wydawały się już tak ciepłe i krzepiące, zaczynały mu już nawet przeszkadzać. Wolałby, żeby padało. Po cichu przeklinając, zaczął zbierać z podłogi swoje porozrzucane ubrania, starając się jednocześnie nie obudzić wciąż smacznie śpiącej brunetki.
Znowu nie wyszło. Pobiegłeś do niej od razu po ucieczce z domu Maddie. I po co? Żeby znowu zrobić jej nadzieję?
Nie potrafił zrozumieć dlaczego wciąż to robi. Wykorzystuje ją, by zapełnić pustkę i zapomnieć o własnej głupocie czy może wciąż usiłuje wmówić sobie, że to ona jest tą jedyną.
I dlatego z podkulonym ogonem biegniesz do niej zawsze kiedy z inną ci nie wyjdzie?
Usiłował zagłuszyć cichy głosik w jego głowie. Czyżby to do tej pory czyste, bo nieużywane sumienie postanowiło udowodnić mu, że jednak je posiada?
-A teraz tak po prostu sobie wyjdziesz? Znowu. – odwrócił się w mgnieniu oka, by zobaczyć Marinę, siedzącą na łóżku, już całkowicie rozbudzoną i przyglądającą mu się  z pogardą.
-To nie tak…
-Właśnie, że TAK jest. Przybiegasz tutaj sobie, bawisz się mną, robisz, co wydaje ci się, że masz zrobić, a potem uciekasz.
-Marina…
-Nie, Marina, tylko tak. To boli Wojtek, to boli, kiedy patrzę na ciebie i wiem, że nie obchodzę cię nawet w najmniejszym szczególe. Robię z siebie idiotkę, tylko byś zwrócił na mnie uwagę, nie protestuję, kiedy przychodzisz bez zapowiedzi, nie protestuję kiedy znikasz z samego rana. I dobrze wiesz, że nie będę protestować, tylko dlatego, że wciąż wierzę, że któregoś dnia przyjdziesz i po prostu zostaniesz. A teraz postawmy sprawę jasno. Wyjdziesz z tego mieszkania i nigdy do niego nie wrócisz. A jeżeli kiedyś postanowisz jednak stanąć w moich drzwiach, stań w nich z pełnym przekonaniem, że tego chcesz i że już nie będziesz uciekał.
-Ale…
-Nie patrz tak na mnie. Musisz się nauczyć, że nie wszystko kręci się wokół ciebie. Ludzie, którzy cię otaczają też mają uczucia. JA mam uczucia. Więc z łaski swojej wynoś się stąd i pozwól mi ułożyć sobie życie.
-Przecież jesteśmy przyjaciółmi, Marina. Nie możesz…
-Byliśmy nimi… byliśmy nimi do momentu, w którym przekroczyliśmy granicę, a ja stałam się pocieszeniem po nieudanych romansach.
Nie odwróciła wzroku, całą siłę skupiła na zduszeniu w zarodku ochoty by się rozpłakać. On popatrzył na nią tylko przepraszającym wzrokiem, nic już nie powiedział, po prostu wyszedł.
A ona siedziała na łóżku jeszcze długo po tym, nie ruszając się nawet o milimetr. Czy było jej smutno? Oczywiście. Poczuła jednak  ulgę, jakby coś, co ciasno zaciskało się na jej sercu i rozumie nagle się rozluźniło, a ona wreszcie mogła odetchnąć pełnią wolności.
Zamyślony wsiadł do samochodu. Jego myśli były rozdarte, on sam czuł się rozdzierany na milion kawałeczków. Sam usiłował nie dopuścić do siebie myśli, że Marina nareszcie miała odwagę wypowiedzieć na głos to, z tego obydwoje zdawali sobie sprawę już od dłuższego czasu.
Dotarło już do ciebie, że jesteś dupkiem, Don Juanie, czy potrzebujesz jeszcze chwili?
Z całej siły uderzył pięścią w kierownicę, jednak fizyczny ból nie zagłuszył wyrzutów sumienia.
Prawda bolała, pogubił się, przekraczał granice, jedna po drugiej, krzywdził ludzi, wykorzystywał ich. Był zbyt zajęty dobrą zabawą.
A teraz wszystko odwraca się przeciwko tobie. Dobrze ci tak.
Nie był sobą podczas treningu, nie był sobą jadąc do domu, nie był sobą kładąc się spać. Nie potrafił się skupić. Czegoś mu brakowało.
Może rozumu?
-Jack, powiedz mi, czy ja naprawdę jestem aż takim dupkiem? – zapytał przyjaciela, siedząc obok niego na ziemi podczas ćwiczeń rozciągających.
-Jakbyś jeszcze tego nie zauważył…

Bad Company - Can't Get Enough

Zaśmiewała się w niebogłosy z żartów Oliviera, jednocześnie usiłując ignorować ukradkowe spojrzenia Laurenta. Kiedy zobaczyła ich kilka godzin wcześniej na progu swojego mieszkania, stwierdziła, że jej prywatność nic już absolutnie dla nikogo nie znaczy. Po długich namowach pozwoliła się jednak zaprosić na późny lunch.
-Powinnam sobie wywiesić na drzwiach grafik z wyznaczonymi godzinami odwiedzin dla Kanonierów-zakomunikowała popijając piwo.
-Uwierz mi, rozważam to samo-mruknął Olivier, wspominając ciągłe wizyty Wojtka, Theo lub Jacka, rozpaczających po kolejnych nieudanych romansach. Czasem zastanawiał się czy to on i jego porady, czy może jego zawsze pełny barek tak przyciąga klubowych kolegów.
Czuła się komfortowo w takim towarzystwie, nie było tu Wojtka, Theo i Jacka śmiejących się czasem po cichu z jej akcentu, a czasem nieśmiało poprawiających jej błędy w wymowie, co doprowadzało ją do szewskiej pasji. Nienawidziła, kiedy ktoś ją poprawiał, a Wojtek zauważywszy to, świetnie się bawił, denerwując ją do granic możliwości.
Wyrzuciła z głowy Wojtka i spojrzała w stronę drugiego z jej towarzyszy. Że też wcześniej nigdy nie zwróciła na niego uwagi. Ostre rysy, niewinny uśmiech słodkiego dzieciaka, diabelski błysk błękitnych oczu. Zrobił na niej wrażenie.
-Chodźmy gdzieś indziej-zaproponowała dopijając drinka.
Niedługą chwilę później znajdowali się w jednym z większych klubów w centrum Londynu. Olivier z niemałym trudem wykręcił się od udziału w imprezie, tłumacząc się obowiązkami domowymi.
-Nuuda!- zawył Laurent, ostentacyjnie imitując ziewanie, co zostało skwitowane wyciągniętym w jego stronę środkowym palcem.
Koscielny nie ukrywał jednak, że taki obrót spraw jest mu na rękę.
W głębi ducha był wdzięczny losowi za oszczędzenie mu komedii z Jackiem i Theo skaczącymi wokół Maddie, którą traktowali niemalże jak księżniczkę i Wojtkiem rzucającym fochami na prawo i lewo gorzej niż najbardziej nawet marudna z jego byłych dziewczyn. Nieczęsto zdarza się widzieć Maddie bez tej cyrkowej obstawy. Szanował swoich kolegów, jednakże twierdził, że albo oszaleli na punkcie Francuzki, albo po prostu bali się trenera, próbując się mu przypodobać.
Maddie chwyciła go za rękę i pociągnęła go w stronę bawiących się ludzi. Nie mógł jej słyszeć, jednak mógł dokładnie wyobrazić sobie jak teraz śmieje się perliście, podskakując przez krótką chwilę jak dziecko cieszące się nową zabawką.
Dołączyła do wirującego w takt muzyki tłumu, niemalże zapominając o swoim towarzyszu, który jednak nie zapomniał o niej, pojawiając się u jej boku i podając jej kolejnego drinka.
-Chcesz mnie upić?
Uśmiechnął się łobuzerko i zignorował jej pytanie, nie sądził, by upijanie kogokolwiek było potrzebne. W końcu, która dziewczyna oparłaby się jego urokowi osobistemu? Czy to na trzeźwo, czy też nie. Zaśmiał się pod nosem, podziwiając jej płynne, kocie ruchy. Chwycił ją za rękę, przyciągając do siebie tak, że wylądowała w jego objęciach, umieścił dłonie na jej biodrach, zatracając się wraz z nią w zmysłowym tańcu.
Gorący oddech na jej karku przyprawił ją o gęsią skórkę. Na początku chciała się odsunąć i uciec, ale zaraz potem uświadomiła sobie, że podoba jej się to. Brak ograniczeń, brak Gabriela.
Właśnie, brak Gabriela… Wyobraziła sobie jego, świetnie bawiącego się ze swoją nową miłością. Wzdrygnęła się z tłumionej złości, chciała się zemścić, na nim, lub na sobie samej z bliżej nieokreślonego powodu, poczuć się tak, jak on się czuł, znajdując sobie nową kochankę w zaledwie kilka dni.
Odrzuciła niepokój, zdecydowała. Od dziś to ona będzie się bawić tak, jakby miało nie być jutra, wykorzystywać i ranić.
Jej nagły błysk w oku, zaskoczył nawet jego. Do tej pory wydawała się raczej zagubioną, łagodną dziewczynką. Nim zdążył się otrząsnąć już czuł jej miękkie i ciepłe usta na swoich. Zaśmiał się cicho, przyciągając ja mocniej do siebie i zachłanniej wpijając się w jej wargi, na chwilę zapominając, że stoją po środku klubu przepełnionego ludźmi.
-Chodźmy stąd. – jego zachrypnięty głos i nierówny oddech, sprawiły, że kolana się pod nią ugięły, zdołała jednak posłać mu kolejne zalotne spojrzenie i uwodzicielski uśmiech, taka odpowiedź najwyraźniej mu odpowiadała. Złapał ją za rękę i wyprowadził z klubu, krótka podróż taksówką, elegancki hotel.
Podróż windą do ich apartamentu, jego dłonie, jego usta na jej szyi.
Nawet nie pamięta jak znalazła się w przestronnym pokoju z ogromnym łóżkiem, nie dbała o to. Całowała go ile sił, nie byli nawet w stanie przejść całego dystansu dzielącego ich od łóżka, posadził ją na drewnianym biurku, uprzednio zamaszystym ruchem ramienia zrzucając lampkę, telefon i kilka drobiazgów na ziemię.
Jego ręce błądziły po jej ciele, były już pod sukienką, która chwilę później wylądowała na ziemi. Jego usta i język pozostawiały mokre ślady na jej rozpalonej, drżącej z pożądania skórze.
Chwila upojnego zapomnienia.
Podobała mu się taka Maddie, wijąca się pod nim z rozkoszy, wbijająca paznokcie w jego plecy, szepcząca jego imię, krzycząca, by nie przestawał. Inna Maddie, nie ta zimna i poukładana, tylko gorąca i namiętna, doprowadzająca go do szaleństwa.
Chwycił ją za pośladki, uniósł i przeniósł na łóżko, gdzie z lubością patrzył na jej twarz, przygryzioną dolną wargę, oczy zamknięte z rozkoszy, kropelki potu na jej dekolcie.
-Och, Laurent… - mruknęła, kiedy ciężko dysząc opadł na nią, składając kilka pocałunków na jej szyi i ramieniu. Nie odpowiedział, uniósł głowę, by spojrzeć jej w oczy i znów posłać jej jeden z tych kusicielskich uśmiechów.
Kolejny punkt na jego liście życzeń został „odhaczony”.  

*

Nie do końca tak miał ten odcinek wyglądać, ale jakoś tak wyszło, cóż. Sama nie wiem czy mi się podoba.
Tak czy inaczej, coś się przynajmniej zaczyna dziać.
A ja natomiast znajduję się w takim stanie psychicznym, że już prawie rozmawiam sama ze sobą *.* mój Boże, mam tyle do roboty, że od kilku dni postanawiam nic nie robić, poza załamywaniem rąk nad ogromem pracy...
Całuję i pozdrawiam.

6. soon I'm gonna tell her that she's drivin' me crazy.

Steve Carlson - Wasted Jamie

I tak mijały dni, tygodnie...

Nie jest łatwo tak po prostu zapomnieć o kimś, kto jeszcze tak nie dawno był twoją drugą połówką, o kimś, kto sprawił, że stałaś się najszczęśliwszą osobą pod słońcem. Nie łatwo jest wybaczyć.

Nie, to nie o wybaczanie tutaj chodzi...

Obwiniała siebie. Może nie była wystarczająco dobra, by uszczęśliwić Gabriela? Może tamta kobieta daje mu więcej szczęścia?

Zaparzyła sobie kawy, w wielbionym przez Jacka ekspresie, który okazał się wymówką do tak częstych wizyt szalonego Brytyjczyka w jej domu. Zaśmiała się pod nosem, wspominając niemalże cotygodniowe wizyty Kanonierów. Podejrzewała wuja o uknucie spisku, mającego na celu regularne sprawdzanie, czy nie ma znów ochoty targnąć się na swoje życie. Prawda, myślała o tym, zaraz po uświadomieniu sobie, że straciła kogoś, kogo uważała za miłość swojego życia. Katowała się smutnymi romantycznymi filmami i książkami bez happy endu. Wolała spędzać sobotnie wieczory zawinięta w koc w swoim przytulnym salonie, zajadając lody i wypłakując morze łez. Masochistyczną przyjemność sprawiało jej rozrywanie wspólnych zdjęć, rozpamiętywanie najromantyczniejszych momentów jej związku, które w jej wyobraźni zazwyczaj kończyły się krwawą śmiercią Gabriela, to pod kołami autobusu, to z rąk bandytów. Czuła jak jej życie traci sens i kolory, a ona sama stacza się coraz głębiej w otchłań nieuchronnego szaleństwa. Tak, myślała nad skróceniem sobie męki i usunięciem się na zawsze z tego świata.

-Spróbuj tylko, a cię zabiję. Odkopię, ożywię i zabiję własnoręcznie. Oglądałem Supernatural, wiem jak to się robi! Chcesz, żebym skończył w więzieniu przez ciebie? - rzekł Jack pewnego dnia ze śmiertelnie poważną miną, popijając świeżo zaparzoną kawę z samego rana w skąpanej w jesiennym słońcu kuchni przy Upper Street.

Maddie, pokręciła jedynie głową zrezygnowana i porzuciła pomysł targnięcia się na swoje życie. Wyobraziła sobie biednego Jacka w zakładzie zamkniętym.

-Nie wybaczyłabym sobie zrujnowania twojej kariery.

-Tak lepiej. - uniósł tryumfalnie głowę i zaprezentował jej swój nienaganny uśmiech. -A teraz zbieraj swoje cztery litery, najwyższa pora, byś wyszła z tego mieszkania. Od jak dawna nie widziałaś słońca? Blada jesteś.

-Nigdzie nie idę. - ucięła krótko, po czym wyszła na balkon, by zapalić papierosa. Delikatne promienie słońca połaskotały jej twarz. Najwyższa pora cieszyć się z każdego słonecznego dnia, nie czeka ją ich tu zbyt wiele o tej porze roku. 

-Nie daj się prosić. Wojtek się stęsknił!

-Uważaj, bo uwierzę. Ostatnim razem kiedy go widziałam miałam wrażenie, że z chęcią dokończyłby za mnie moją nieudaną robotę z pozbawianiem się życia. 

-Och znasz go, nie należy do najsubtelniejszych osób. Nie lubi okazywać uczuć.

-Okazywać uczuć? Nie mówimy o rzucaniu się sobie w ramiona, zwyczaje ludzkie odruchy mam na myśli. On nie poznałby czegoś takiego jak uczucie, nawet, gdyby się o nie potknął. - skwitowała zasuwając skórzaną kurtkę i naciągając swoje ukochane czerwone trampki.

Jack przyglądał się jej, jak gdyby widział ją po raz pierwszy w życiu. Przyszedł do niej, przygotowany na kolejną porażkę, a ona bez zbędnych kłótni zgodziła się wyjść. Ta kobieta nigdy nie przestanie go zaskakiwać. Najpierw barykaduje sie w domu, nie chce z nikim rozmawiać, a potem jak gdyby nigdy nic zmienia nastawienie i wybiega na zewnątrz cała w skowronkach. Czyżby cisza przed burzą? 

-Nie bądź taka wygodna. - zaśmiał się widząc, że dziewczyna kieruje się wprost do jego samochodu zaparkowanego niedaleko.

-Nie wiadomo kiedy znów trafi nam sie słoneczny dzień, więc bierzmy i jedzmy z tego wszyscy. - z uśmiechem wskazał na postój dla rowerów do wypożyczenia.

-Chcesz ze mną skończyć? Nie siedziałam na rowerze od dobrych dwóch lat. Nie wyjadę poza Upper Street. Zobaczysz, będziesz mnie ciągnął! - nie przestając rzucać wymyślnych epitetów w ojczystym języku, zdecydowała się w końcu wsiąść na rower.

-Gdzie jedziemy Skipper?

Nie usłyszała odpowiedzi, jednak zanim się obejrzała, Jack był już daleko, a ona spędziła dobrą chwilę próbując go dogonić. 

I tak oto minęła orzeźwiająca wycieczka. Uciekający ze śmiechem Jack, czerwona ze złości Maddie poprzysięgająca mu, że jak tylko go dogoni, będzie się modlił o bezbolesną śmierć. Kolejnych kilka minut spędziła na wymyślaniu najbrutalniejszych tortur, jakim mogłaby go poddać. Była tak zajęta, że nawet nie zauważyła, kiedy byli juz na China Town, a pod drzwiami ich ulubionej restauracji Jack i Wojtek pokładali się ze śmiechu.

-Wiesz, słychać się długo, długo zanim się pojawisz.-zakomunikował Wojtek, po czym obydwaj zaczęli śmiać się jeszcze bardziej, pokazując sobie nawzajem jej zaróżowione od wysiłku policzki i rozwiane włosy. Uspokoili się jednak odrobinę, kiedy uderzyła ich siła jej spojrzenia.

-Jack, wisisz mi obiad. 

-A ty drinka! - przeszła obok wciąż śmiejącego się Wojtka i bezceremonialnie potraktowała go łokciem w brzuch, aż ten stracił na chwilę dech, nie był jednak pewien czy to przez nią czy ze śmiechu. Tak czy inaczej przez nią.

-Oui, mademoiselle! Mon cherie! French Martini? Szampan? Wino? Cokolwiek mademoiselle sobie zażyczy! - wymamrotał Wojtek i powlókł się do wejścia w ślad za dziewczyną.

-Czuję sarkazm... - zakomunikował Jack kierując swój nos w stronę Wojtka.

Roark Critchlow - She was standing there.

-Co jest ze mną nie tak? Przecież ta wredna baba sprzedałaby mnie za paczkę papierosów, albo pozbyła się mnie tratując mnie w pogo podczas koncertu i upozorowała wypadek. Nie lubię jej. Znaczy, nie powinienem jej lubić. Ale ją lubię, tak trochę. 

-Możesz mi powiedzieć, o co tobie tak właściwie chodzi? - Olivier wyglądał już na znudzonego wywodami swojego klubowego kolegi, siedzącego właśnie na kanapie w jego salonie i zalewającego go swoimi smutkami. Czasem miał już dość tego, że większość kolegów traktowała go, jak prywatnego psychologa. Zaczynał poważnie myśleć nad pobieraniem opłat.

-No chodzi mi o to, że nie rozumiem.

-Ale czego?

-Sam już nie wiem, czego nie rozumiem. Ona mnie denerwuje, jest pyskata i wredna. Niestabilna emocjonalnie. 

-Więc po co się nią przejmujesz?

-Nie wiem. Chciałbym zrozumieć kobiety.

-Bracie, kobiety są po to, żeby je kochać, a nie rozumieć. Kilku już próbowało je zrozumieć, żaden dobrze nie skończył.

-A co, jeśli ona nie chce dac się kochać.

-To masz przejebane stary. Możesz spróbować kochać ją na siłę, ale to się nazywa gwałt i jest karalne. Druga opcja jest taka, że może uda ci się ją w sobie rozkochać.

-A co, jeśli jej niestabilność emocjonalna jest zaraźliwa? Obydwoje skończymy w wariatkowie. Muszę się napić... 

-To chyba najlepsze, co ci dziś przyszło do głowy.-mruknął Oli zaglądając do barku.

Dzwonek do drzwi zerwał ją na równe nogi. Zaplątała się w koc i z wielkim hukiem boleśnie upadła pod kanapę, wylewając na siebie resztkę herbaty. Wygrzebała się i spojrzała na zegar. Już prawie północ, kto składa komukolwiek wizyty o tej porze i to bez uprzedzenia. Stanęła po środku salonu, nie wiedząc co robić, z nieukrywanym strachem podniosła słuchawkę domofonu. 

-Maaddie.. wpuuść mniee... 

-Wojtek? 

-No proooszę, wpuuuść...

-Jesteś pijany! 

-Nie zostawiaj mnie tu samego... nie wiem jak wrócić do domu.

-Ale jakimś cudem wiedziałeś jak dojechać aż tutaj. - zważyła na szali za i przeciw wpuszczaniu doszczętnie pijanego, dwa razy większego od niej mężczyzny, o którym niewiele wiedziała. Mimo, że szala zatytułowana "PRZECIW" znacznie przeważyła, ona niepewnie nacisnęła przycisk.

-Wejdź.

Otworzyła mu drzwi, kiedy wreszcie udało mu się dotoczyć na górę. Gdy go zobaczyła uznała, że ktoś aż tak pijany, mimo że taki duży nie wydaje się być jakimkolwiek zagrożeniem. 

Może ewentualnie przygnieść cię i pomiażdżyć ci kości, kiedy zabraknie mu już sił by stać.

-Co ci się stało? - bezceremonialnie chwyciła go za ramię i z niemałym trudem posadziła go na kanapie, by po chwili podać mu szklankę wody, którą opróżnił niemalże jednym haustem.

-Piłem...-opowiedział próbując wyglądać trzeźwo.

-Żartujesz.-spojrzała na niego, po czym roześmiała. Szczerze się śmiała. Po raz pierwszy od tygodni. Już prawie zapomniała jak to się robi. Śmiała się i nie mogła przestać. Śmiała się z niego, potem śmiała się z tego, że się śmieje. Od tak dawna tego nie robiła. Rozbolały ją policzki, a ona nadal nie mogła przestać się śmiać.

-A ty paliłaś. Masz jeszcze?

Udało jej się wreszcie uspokoić. Postanowiła usiąść obok niego.

-Dasz radę jeszcze coś wypić?

-Jestem z Polski mademoiselle! Ja zawsze dam radę!-ledwie skończył zdanie, a w jego rękach wylądowało piwo.

-Wiesz, ładna jesteś.

-A ty pijany.-zaśmiała się.

-Ale jutro już nie będę, a ty nadal będziesz ładna... Mogę cię pocałować?

-Nie powinno sie pytać o takie rzeczy. Ale ja sie cieszę, że zapytałeś, bo zioniesz alkoholem na kilometr.-zaśmiała się, usiłując obrócić to w żart.

-A jutro będę mógł?

-Wojtek, na miłość boską.

-Kochaj mnie, proszę. Nikt mnie nie kocha...

-Chyba już pora iść spać, nie sądzisz? Zdecydowanie za dużo wypiłeś, nie wiesz co mówisz.

-Nie rozumiesz, prawda?

-Rozumiem, za dużo wypiłeś, a po alkoholu brakuje ci miłości, niektórzy tak mają.

-Tobie też brakuje miłości, prawda? 

-Nie.

-Ja będę cię kochał.

-Nie rób sobie kłopotu.

-Ale ja chcę! - Maddie wstała, podniosła koc z fotela i rzuciła w niego. Zniknęła na moment w sypialni i wróciła z poduszką, która również poleciała w jego kierunku.

-Dobranoc.

Obudził go deszcz uderzający miarowo w szybę i potworny ból głowy. Z niemałym trudem otworzył oczy i ujrzał przed sobą butelkę wody mineralnej, opróżnił ją na jednym oddechu. Rozejrzał się po pomieszczeniu.

-Gdzie ja cholera jestem.-nagle wróciła mu pamięć-Kurwa...

Próbował sam siebie przekonać, że to się nie stało, jednak nie miał podstaw, by twierdzić, że to był tylko sen.

-Cholera...

Zerwał się z kanapy. Chwycił leżący w pobliżu notatnik i nabazgrał "PRZEPRASZAM", po czym uciekł z mieszkania.

-Oli, jestem idiotą...

*

Zostałam nominowana do nagrody zwanej LIEBSTER AWARD, więcej szczegółów tutaj ->> klik

Coś nie idzie mi pisanie ostatnimi czasy, ale jest to jedyna odskocznia od mojego napiętego grafiku, tak więc, wybaczcie mi te niewiele warte wypociny, ja po prostu muszę zrobić od czasu do czasu coś, co nie ma jakiegokolwiek związku z budownictwem i projektami domków jednorodzinnych..
I niech mi ktoś powie czy to ja jestem jakaś głupia czy coś jest nie tak z bloggerem? Dlaczego muszę się męczyć z kolorem tła czcionki? Wcześniej w ogóle sie nie musiałam tym martwić, a teraz nawet nie mogę go dopasować do koloru szablonu...

Pozdrawiam ciepło !

5. do you need a new man ?

Interpol - Evil

Spadała. Bez końca.

Bała się tego głuchego uderzenia, gdy wreszcie przyjdzie jej zakończyć tą podróż. Z rozpaczą wymachiwała rękami w poszukiwaniu jakiejkolwiek pomocy.Na oślep.

Było ciemno. A może to ona nic nie widziała.

Krzyczała ile sił, ale nawet ona sama nie słyszała żadnego dźwięku wydobywającego się z jej ust.

Nagle poczuła, jak ktoś łapie ją, ratując od upadku.

Pozwoliła sobie opaść z sił w jego ramionach. Zasnęła.

Nie śniła o niczym. Nie spała spokojnie.

Słyszała coś. Kogoś. Jakieś krzyki, panikę.

Później spokojny głos, chyba coś do niej mówił. Słyszała przecież swoje imię.

Może oszalała już do reszty?

-Maddie, nie możesz nam tego zrobić. – dotarło do niej jakby spoza grubej ściany. Znała ten głos.

Czego nie mogę zrobić? Komu? Ja chcę tylko spać.

Jednak inny cichy głosik w jej głowie krzyczał ile sił, by nie zasypiała.

Jestem taka zmęczona.

To nic, nie odwracaj się. Idź.

Ja chcę tutaj zostać.

Idź. Otwórz oczy.

Cichy głosik przerodził się w rozpaczliwy krzyk, a ją samą coś jakby chwyciło za ramiona i wstrząsnęło z całej siły.

Skupiła całą swoją energię. Zaczerpnęła powietrza i otworzyła oczy. Poczuła, jak ta sama osoba, która przed chwilą nią wstrząsnęła, popycha ją z całej siły do przodu.

Nieoczekiwanie usiadła na łóżku, przyprawiając o atak serca dwóch mężczyzn przy jej łóżku. Oddychała tak ciężko jakby przebiegła właśnie kilka kilometrów, poranne słońce oślepiło ją. Zakręciło jej się w głowie, opadła z powrotem na poduszki, wciąż ciężko oddychając. A raczej usiłując oddychać. Rozpaczliwie łapała powietrze w usta, niczym ryba wyrzucona na brzeg.

-Wezwijcie lekarza! – ktoś krzyknął, ktoś inny wybiegł z sali. Wszystko było rozmazane. Wciąż z rozpaczą walczyła o oddech. Czuła, że znowu się zapada. Nagle ktoś wyciągnął rurkę z jej ust, by ona sama mogła złapać oddech.

Delektowała się smakiem powietrza, jakby robiła to po raz pierwszy w życiu. Dopiero teraz otaczające ją kształty zaczęły się wyostrzać. Zobaczyła przerażone twarze Oliviera i Jacka tuż obok swojej i uśmiechnęła się blado.

-Wyglądasz jak kupa…. – mruknął Jack, by potem szczerze się zaśmiać – dobrze cię widzieć. Żywą. – podkreślił ostatnie słowo i popatrzył na nią wyczekująco. Ona w tym czasie rozglądała się po szpitalnej sali, pełnej kwiatów, czekoladek i kolorowych kartek, krzyczących „Wracaj do zdrowia!”.

-Co się stało?

-Nie pamiętasz, jak o mało co sama nie odebrałaś sobie życia? A potem słodko sobie tutaj spałaś pośród całej tej aparatury od wczorajszego popołudnia?

Nagle wszystko wróciło. Chłód. Kochanka. Kłótnia. Alkohol. Silne ramiona…

-Gabriel…. – szepnęła ledwie dosłyszalnie, a do jej oczu z prędkością światła zaczęły napływać łzy. To nie był zły sen.

-Już dobrze, ma belle… - Olivier w odpowiedzi mocno ją przytulił – Wszyscy wiemy, że faceci to nic nie warte dziwki.

-Nawet gorzej, my się w ogóle do niczego nie nadajemy.. – w pomieszczeniu pojawił się Wojtek, w wyraźnie bojowym nastroju. – Co ty sobie myślałaś? Że ktoś ci pozwoli tak, o spakować zabawki i zwinąć się na dobre w tego padołu łez. Tak po prostu?

-Zostaw ją…  idź zadzwonić do trenera. – Jack popatrzył na niego groźnie, a ten tylko machnął rękami i zamaszystym krokiem wyszedł na korytarz.

Delikatnie dała piłkarzom do zrozumienia, że chciałaby być teraz sama. Gdy wreszcie ociągając się opuścili pomieszczenie, mogła zwinąć się w kłębek na łóżku i zalać łzami.

Nie wiedziała dlaczego płacze.

Czy dlatego, że Gabriel jest skończonym rozdziałem w jej życiu?

Czy może dlatego, że zadała bliskim tyle bólu, swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem.

Nie usłyszała, kiedy do sali wśliznęła się jej ukochana ciocia.

-Twoi rodzice mają dla ciebie niespodziankę, kochanie. – szepnęła, wyrywając Maddie z zamyslenia.

-Czy oni…

-Nie, nie wiedzą. – Maddie odetchnęła z ulgą. Jej mama nie przeżyłaby tego, widząc ją nieprzytomną, bladą, bez życia. Nie poradziłaby sobie z tym. Załamałaby się. A tato? Chwyciłby którąś z zabytkowych strzelb wiszących nad kominkiem u dziadka i osobiście upolował niewiernego narzeczonego.

-Przepraszam… - niebezpiecznie zatrząsł się jej podbródek, a do oczu napłynęła nowa porcja łez. Ciocia nie czekając długo, przytuliła ją do siebie, po czym pomachała jej przed nosem kartką papieru.

-Ubieraj się, idziemy do domu.

Jak okazało się kilka dni później, kiedy  wraz z ciocią i złym na cały świat, delikatnie utykającym na prawą nogę, kontuzjowanym Wojtkiem wysiadła z samochodu Jacka na londyńskim Islington, niespodzianką od rodziców okazało się być niewielkie mieszkanie na Angel. Mieszczące się na drugim piętrze nowo wyremontowanej wiktoriańskiej kamienicy. Wyszła na balkon, z którego rozciągał się widok na niewielkie bary i klimatyczne restauracje przy Upper Street.

-Nie zasłużyłam na to. – oniemiała z zachwytu przechadzała się po mieszkaniu, wpadając w objęcia cioci.

-Prawda, nie zasłużyłaś… - wciąż rozgoryczony Wojtek stał w kącie, nie biorąc udziału w myszkowaniu po pomieszczeniach.

-Och, zamknij się już. – syknął Jack, by zaraz bezceremonialnie wypchnąć go za drzwi i jak gdyby nic się nie wydarzyło powrócił do rozwiązywania zagadki ekspresu do kawy. – Gdybym wiedział, że będzie tak jęczał, to w ogóle bym go tutaj nie przywiózł. Szkoda mi się go zrobiło, nie chciałem, żeby siedział sam. Teraz mam ochotę odwieźć go z powrotem do domu i zamknąć na cztery spusty.

-Ma trochę racji. – westchnęła Maddie i zdecydowała się podłączyć ekspres do prądu, oszczędzając Jackowi trudów.

-Wiedziałem, że coś robię źle… Przesadza i tyle. Zachowuje się jakby miał okres odkąd cię znalazł nieprzytomną.

Czyli to on mnie znalazł.

Przytłoczyło ją dziwne poczucie wstydu. Wyobraziła sobie siebie leżącą na ziemi, butelki po alkoholu, porozbijane sprzęty, krew na rękach. Wzdrygnęła się na samą myśl.

-Zaraz wracam. – wybiegła na klatkę schodową i zbiegła na dół, Wojtek siedział na jednym ze schodków i bawił się telefonem. Nie zauważył jej. Usiadła tuż obok niego.

-Przepraszam.

-Za co? – zaskoczony spojrzał w jej stronę z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

-Za głupotę? – zdobyła się na delikatny uśmiech – I dziękuję…. Gdyby nie ty….

-Ciiii…. – zawahał się na chwilę, by potem niepewnie objąć ją ramieniem. Miał ochotę nawrzeszczeć na nią za jej lekkomyślność. Z drugiej zaś strony rozpierała go jakaś irracjonalna duma. To on jej uratował życie.

Znalazł się bohater i obrońca od siedmiu boleści. Jeden dobry uczynek, nie wymazuje tych złych.

-Napędziłaś mi strachu, mała.

Nawet nie wiesz jak bardzo się bałem.

-Jestem taką egoistką.

-Jesteś. Nie rób tego więcej.

Chcę być twoim aniołem stróżem, obiecaj mi jednak, że nie będzie ku temu już nigdy więcej potrzeby. Nie mógłbym oglądać cie w takim stanie nigdy więcej.

Przyglądał się jej wbiegającej raźno z powrotem do mieszkania. Jakiś wewnętrzny męski instynkt, do tej pory zawzięcie ignorowany, nagle dał o sobie znać. Chciał być za nią odpowiedzialny, zaopiekować się nią.

Wstrzymaj wodze, średniowieczny, tragiczny kochanku. Kobiety chcą być niezależne. Chyba urodziłeś się w złej epoce, najdroższy.  Sam za siebie nie potrafisz być odpowiedzialny. Sam sobą nie potrafisz się zaopiekować rycerzu. Zastanów się dwa razy zanim złożysz jakieś deklaracje, co do niedoszłej samobójczyni. Nawet twój pies ma cię gdzieś, a ty chcesz sobie poradzić z tym chaosem  w jej głowie i sercu.

Zamyślił się. Niedokończone sprawy z Mariną, jej szaleństwo na jego punkcie. Media. Cięty język, woda sodowa.

I ty wciąż myślisz, że sobie poradzisz? Nie lepiej byłoby po prostu pójść na jedną z tych twoich niekończących się imprez i wyrwać sobie kolejną Marinę? Ale tym razem bez komplikacji, łatwą, przewidywalną. Bez szalonych planów autodestrukcyjnych.

Spojrzał na swój uparcie wibrujący telefon. Nie zaskoczyło go kilka nieodebranych połączeń i wiadomości właśnie od Mariny.

Tęskni, chce się z nim zobaczyć, kocha.

Zacisnął dłonie w pięści. Ma już tego zdecydowanie dość. To już się wypaliło. To się nigdy nie miało wydarzyć. Mieli być przyjaciółmi. Nikt nie miał się w nikim zakochiwać.

Z początku uważał, że to zabawne. Jest ładna, inteligentna. Szybko znaleźli wspólny język, dosłownie i w przenośni. Z przyjaźni narodził się płomienny romans.

Jednak jego zaczęło to nużyć.

Za łatwo było.

Postanowił. Spotka się z nią i postawi sprawę jasno. To już koniec. Koniec czegoś, co nawet nie miało okazji się jeszcze na dobre zacząć. Czegoś, co z początku miało być tylko żartem.

Tak sobie wmawiaj, a jutro rano i tak obudzisz się w jej łóżku.

*

Przerwa świąteczna się zaczęła, mniej nauki = nowy rozdział.

Nie do końca jestem z niego zadowolona, aczkolwiek był mi potrzebny taki suchy odcinek, żeby pchnąć akcję do przodu w następnym.

Pozdrawiam !!

4. welcome to my nightmare, I think you're gonna like it.

Alice Cooper - Welcome to my nightmare

Przeciskała się przez tłum w terminalu przylotów na londyńskim Heathrow. Rozglądała się dookoła, drżącymi rękami wystukując znany sobie na pamięć numer telefonu.
Nie odebrał.
Nie zważając na przyglądających się jej dziwacznie przechodniów, osunęła się na ziemię. Nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Nie widziała. Nie słyszała. Nie czuła. Było jej wszystko jedno. Nie dbała o to, że ktoś właśnie ją popchnął, a starsza pani wrzeszczała jej gdzieś za uchem, że blokuje przejście.
Obiecał.
Patrzyła przed siebie, niewidzącym wzrokiem. Czuła się jak w filmie bez happy endu, siedząc samotnie, patrząc na ludzi biegnących we wszystkie strony w zwolnionym tempie.
-Maddie? – usłyszała gdzieś znikąd, tak dobrze znany sobie głos.
-Jesteś… - poderwała się z ziemi i rzuciła w objęcia mężczyźnie swojego życia.
W euforii, nawet nie zaprzątała sobie głowy chłodem, jaki od niego bił. Był tutaj, tylko to się liczyło.

-… ciągle jeszcze się gubię, ale już przynajmniej nie muszę dzwonić po wuja lub ciotkę, żeby mnie szukali. I wiesz, szukam dla siebie jakiegoś małego mieszkanka, żeby nie siedzieć im już tak na głowie…. – mówiła jak najęta, nie chcąc pominąć nawet jednego drobnego szczegółu opisującego życie w Londynie. Leżała na kanapie, przytulając się do niego ile sił.
Ale był jakiś dziwny. Nieswój.
Zaczynało już ją to uwierać. Nie mogła znaleźć sobie wygodnego miejsca w jego ramionach, w których zawsze dotychczas szukała ciepła i ukojenia. Czuła się nieswojo w swojej ulubionej, bezpiecznej kryjówce przed światem.
Może gdyby odwzajemnił gest, a nie leżał tak tylko?
-Gabriel, co jest z tobą? – nie wytrzymała już.
-Nic, kontynuuj. Cieszy mnie fakt, że tak dobrze się bawisz ze swoimi piłkarzykami. – mruknął bezbarwnie, przyglądając się sufitowi.- Jestem zmęczony, musze się położyć. – po czym bezceremonialnie wstał, zrzucając z siebie Maddie i poszedł w kierunku jej pokoju.
Dziewczyna w stanie ciężkiego szoku, nie potrafiła ruszyć się z miejsca przez kolejnych kilkanaście minut. Siedziała na kanapie w tej samej pozycji, w jakiej ją pozostawił i tępo wpatrywała się w telewizor.
To nie jest twój Gabriel. Idź tam i zobacz kto jest w pokoju na górze, bo to na pewno nie twój narzeczony. TWÓJ Gabriel zapytałby jak idzie nauka. TWÓJ Gabriel byłby podekscytowany poznaniem Kanonierów. TWÓJ Gabriel przytuliłby cię, pocałował i powiedział, że tęsknił. 

Otworzyła po cichu drzwi do swojego pokoju i zastała Gabriela z telefonem przy uchu. Nawet nie zwrócił na nią większej uwagi, wbijając kolejny sztylet w jej serce.
-….tak tak, niedługo wracam do Paryża, to tylko kilka dni. – wychwytywała strzępy rozmowy, krzątając się po pokoju. Przebrała się w piżamę i położyła ostrożnie obok niego.
-…tak jak obiecałem, załatwię to… tak, wiem… widzimy się w poniedziałek, o nic się nie martw. Bisous! – jego głos był łagodny, kiedy rozmawiał przez telefon, nie tak oschły, jak jeszcze kilka chwil wcześniej.
-Kto to?
-Mama.- odparł, po czym odwrócił się tyłem to niej, by po chwili zasnąć. A ona leżała dłuższą chwilę, z nadzieją wpatrując się w jego plecy.
Przytul mnie, no przytul mnie. Odwróć się i mnie przytul…
Połknęła nową porcję łez i wciąż pełna nadziei, ze zmęczenia zasnęła.
Kolejny dzień nie przyniósł poprawy. Przyniósł tyle samo bólu, wymuszonych uśmiechów i powstrzymywanych łez, co poprzedni. Siedziała samotnie na łóżku okryta ciepłym kocem. Miała tyle planów, chciała mu pokazać swoje ulubione miejsca, uczelnię, Emirates. Cały jej zapał umarł. Nasłuchiwała odgłosów dobiegających z łazienki, bała się kolejnej fali rozczarowań, czekającej ją, kiedy tylko Gabriel pojawi się z powrotem w sypialni. Usiłowała przywołać uśmiech na twarz, wyjść na miasto, śmiać się i cieszyć słonecznym dniem.
Zdała sobie sprawę, że od dłuższej chwili wpatruje się w systematycznie wibrujący telefon Gabriela.
Dlaczego ten cholerny telefon nie przestaje wibrować.
Częstotliwość, z jaką dostawał wiadomości, była co najmniej zaskakująca. Może to ojciec. Może coś się stało. Przychodnia? Może go potrzebują. Ciężkie jest życie lekarza.
Sięgnęła po telefon.
Trzy nieodebrane połączenia, wszystkie od niejakiej Amélie, sześć wiadomości, również od niej.
Stał w strumieniu lodowatej wody, zamknął oczy i spróbował zebrać w sobie siły. Nie dziwił się Amélie, że tak bardzo na niego naciskała, by zerwał z Maddie. Myślał, że to będzie prostsze, że po prostu stanie przed nią i powie, że to koniec. Zapomniał jednak jak bardzo kochał ten uśmiech, te roziskrzone na jego widok oczy, gdy ją zobaczył wspomnienia wróciły i uderzyły w niego z niewyobrażalną siłą. Zamknął oczy i pozwolił zimnym strumieniom wody spływać po jego rozgrzanych policzkach. Teraz albo nigdy. Teraz albo już do końca swoich dni będzie musiał udawać, nie znajdzie już siły. Wyszedł spod prysznica i skierował się do sypialni.
Nie tak to miało wyglądać. Nie miał jej właśnie teraz zastać, stojącej po środku pokoju z jego telefonem w drżącej dłoni, z oczami pełnymi łez. Z żalem i niemym zapytaniem wypisanym na twarzy. Podniosła na niego zrozpaczony wzrok. Czekał na wybuch złości, żalu, płaczu, jednak nie doczekał się. 

Z całej siły rzuciła telefon tuż pod jego nogi. Chciała wykrzyczeć mu w twarz każdą upojną chwilę spędzoną wspólnie, zmarnowane trzy lata, ale głos zamarł jej w gradle.
Bez zamysłu chwyciła jego jeszcze nie rozpakowaną walizkę, wybiegła z nią na balkon i wyrzuciła ja poza balustradę, jak szalona zaczęła biegać po pokoju zbierając jego rzeczy, łącznie z ich wspólnym zdjęciem stojącym na szafce przy łóżku i wyrzucać je wszystkie po kolei wprost do ogrodu.
A on stał tylko i patrzył na nią, miotającą się we wszystkie strony. Nagle zapragnął przygarnąć ją do siebie, przytulić z całych sił i powiedzieć, ze ją kocha.
Za późno.
Gdy skończyła, popatrzyła na niego z mocą.
-Na co jeszcze czekasz? Wynoś się, powiedz Amélie, że sprawa załatwiona. Pozbyłeś się mnie ze swojego życia.- bezceremonialnie wypchnęła go z pokoju i nie zważając na to, że stoi przed nią w samym tylko ręczniku, wyrzuciła go na podjazd, zatrzaskując mu drzwi przed nosem.
Upadła na podłogę i dopiero teraz pozwoliła sobie na płacz. Opadła z sił, leżąc zwinięta w kłębek tuż pod drzwiami wylewała z siebie morze łez. Nagle poderwała się w amoku, kopnęła drzwi, zrzuciła płaszcze z wieszaka, jednym ruchem zepchnęła wazon z kwiatami z niewielkiego stoliczka w przedpokoju, krzyknęła ile sił w płucach i znów opadła na podłogę, kalecząc dłonie o rozbite szkło. Nie czuła bólu. Nic nie czuła. Tylko rozpacz.
Ociężale podniosła się do pozycji stojącej, nic nie widziała przez łzy, potykając się skierowała swoje kroki do salonu, otworzyła barek i chwyciła butelkę tequili. Wypiła duszkiem kilka łyków, powstrzymując odruch wymiotny. Powtórzyła czynność kilkakrotnie, po chwili czując zawroty głowy. Nie zważała na to, rzuciła pustą butelkę na dywan i sięgnęła po kolejną. Po kilkunastu łykach chłodnej whisky poczuła, że jej ciało odmawia jej posłuszeństwa, żołądek skręca się z bólu, a ona sama nie widzi już konturów poszczególnych sprzętów, a wszystko zlewa się w całość. Tak szybko, jak tylko pozwolił jej na to stan, do jakiego sama się doprowadziła pobiegła do łazienki, padła na kolana przed otwartą ubikacją. Chwilę później, była w stanie spojrzeć na siebie w lustrze, blada jak papier twarz, roztrzęsione usta, rozmazany makijaż i przekrwione, podpuchnięte oczy.
Obraz nędzy i rozpaczy we własnej osobie.
Niewiele myśląc, chwyciła opakowanie środków nasennych, używanych przez wuja przed stresującymi meczami, by zdrowo się wyspać. Ona miała gdzieś zdrowy i spokojny sen. Wysypała kilka tabletek na rękę i połknęła je wszystkie, a potem jeszcze kilka. Droga powrotna do salonu okazała się jeszcze trudniejsza, chwyciła butelkę whisky i pociągnęła jeszcze kilka łyków. Nogi ugięły się pod nią, a świat już doszczętnie się rozmazał.

Z zawrotną prędkością, jechał w stronę Emirates. Jak zwykle spóźniony. Gdy jego telefon się rozdzwonił, podskoczył na siedzeniu i o mały włos, a potrąciłby jakiegoś mężczyznę w samym ręczniku, przebiegającego przez ulicę na Totteridge.
Zaraz, zaraz….
Obejrzał się za siebie, ale nie zauważył nikogo.
-Będę za 5 minut trenerze – wypowiedział swoją stałą formułkę, zdając sobie sprawę z tego jak daleki jest od prawdy.
-Świetnie, zapomniałem teczki z planami i symulacją na mecz z Man United. Jak będziesz przejeżdżał koło mojego domu to wstąp po nią. Maddie ci otworzy.
Odetchnął z ulgą, tym razem może obejdzie się bez wykładu.
-Ale pamiętaj, jeszcze jedno spóźnienie i pauzujesz przez kolejnych 5 meczów, tak tylko przypominam. – odpowiedział Arsene na odchodne i się rozłączył.
-Kurwa… - zaklął cicho pod nosem i skręcił w boczną uliczkę, z której przed chwilą wybiegł ów półnagi delikwent.
Zadzwonił dzwonkiem kilkakrotnie, jednak nie doczekał się odpowiedzi. Już chciał zawrócić do samochodu, ale coś pchnęło go do otwarcia drzwi. To, co zobaczył w środku, przeraziło go. Krew, rozbite szkło, porozrzucane płaszcze.
Po cichu wszedł do środka.
Na krótką chwilę stanął jak wryty. Zobaczył ją leżącą bez życia na zimnych panelach. Butelka wyśliznęła jej się z ręki i potoczyła tuż pod nogi piłkarza. Podbiegł do niej, sprawdził puls.
Żyje. Oddycha. Coraz słabiej, ale oddycha.
Nie zastanawiając się, poderwał ją na ręce i ułożył w bezpiecznej pozycji na tylnym siedzeniu samochodu, po czym ruszył z piskiem opon, łamiąc wszystkie możliwe zakazy drogowe.
Stał bezradnie na szpitalnym korytarzu, patrząc jak ratownicy usiłują przywrócić życie dziewczyny.
-A niech cię. Zachciało ci się śmierci godnej gwiazdy rocka, przedawkować wszystko, co się da i odfrunąć. – pokręcił głową, oparł się o zimne kafelki, wyregulował oddech i wybrał numer swojego trenera.

*
No i to tyle na dziś.

Wkurza mnie to, że jakimś cudem w dziwnych miejscach pojawiają się takie wększe odstępy pomiędzy akapitami, poprawiam to i poprawiam, a one i tak wracają na swoje miejsce. To zakłuca moje wewnętrzne czi... Albo to po prostu moja przeglądarka, nie wiem... 
Pozdrawiam ;)

3. strange kind of woman.

The Cars - Magic .

Siedziała na tylnym siedzeniu ogromnego BMW, należącego do Wojtka Szczęsnego, wytrzymując zawistne spojrzenie dziewczyny, która najprawdopodobniej była dziewczyną piłkarza i powtarzając sobie w kółko, jak bardzo złym pomysłem było godzenie się na jakiekolwiek wyjście z piłkarzami. Od tak dawna nie wychodziła w weekendy, oddając się urządzaniu ich wspólnego mieszkania i przygotowywaniu się do przyszłej roli żony, że już prawie zapomniała, jak to jest, prowadzić nocny tryb życia. Nocny tryb życia, który zawsze tak bardzo uwielbiała. Z paryskiego pieska salonowego, obecnego na każdej wielkiej imprezie, zamieniła się w perfekcyjną panią domu. A teraz zupełnie nie wiedząc dlaczego siedzi w samochodzie z nieznanym sobie mężczyzną, odziana w długą, czarną obcisłą sukienkę i niebotycznie wyskokie czerwone szpilki, ukradkiem poprawiając makijaż i walcząc z irracjonalnym poczuciem winy.
Zmiękłaś, popadłaś w rutynę dnia codziennego. Na co ci to było? Masz dwadzieścia lat, a zachowujesz się, jakbyś miała co najmniej czterdzieści. Rób to, co w tym wieku wychodzi ludziom najlepiej, baw się. Nie przejmuj się Gabrielem, zrozumie. Nie chciałby przecież, żebyś zamieniła się w nudną  babcię robiącą sweter na drutach w sobotni wieczór.
Zatrzymali się gdzieś w centrum Londynu, obok samochodu Wojtka zaparkował Jack. Nie znała jeszcze miasta na tyle dobrze, by wiedzieć, gdzie dokładnie się znajdują, jednak okolica wydawała jej się znajoma.
-Nienawidzę zapachu Soho nocą – mruknął Jack.
-Nie jęcz, nie będziemy się pałętać po szemranych uliczkach i gej klubach. W zasadzie, jesteśmy w zupełnie innej części Soho, uwierz mi. Nikt cię tutaj nie dopadnie w ciemnej uliczce – warknął Theo, rozglądając się niepewnie, gdy nagle na jego twarzy zakwitł uśmiech. Jego wzrok skierował się na niepozorny budynek. Ciemne, zadrapane ściany, ogromne drewniane drzwi. Żadnych szyldów, napisów, świecących przeróżnymi kolorami neonów.
-Chyba żartujesz! Gdzie wy mnie wywieźliście! – wrzasnęła rozpaczliwie Maddie, gdy zdała sobie sprawę, gdzie zmierzają.
Niepotrzebnie gdziekolwiek szłam. Wywieźli mnie gdzieś i prowadzą do jakiegoś pustostanu. Zgwałcą mnie tam, zabiją i zostawią na pożarcie lisom.
-Zaufaj nam.
-Tak zawsze mówią w horrorach, a potem dziewczyna kończy zjedzona albo rozerwana na strzępy – odburknęła, zdając sobie sprawę z przerażającego faktu, że tak naprawdę jest na nich skazana. Nie wie gdzie jest, nie wie jak wrócić do domu.
Weszli do budynku, gdzie przy wejściu natknęli się na mężczyznę ubranego w szykowny garnitur, który sprawdził czy ich nazwiska widnieją na liście gości. Następnie zostali poproszeni o wyłączenie telefonów komórkowych.
-Gdzie jesteśmy? – przestraszona, chwyciła Theo za ramię.
-Ach, bo ty nic nie wiesz – spojrzał na nią, jak gdyby była to jej wina, jednak zgromiła go spojrzeniem.
-Zaraz zobaczysz. – zaśmiał się i pociągnął ją schodami w dół.
Czerwone i czarne grube drapowane zasłony, wzdłuż stylizowanej na staroświecką klatki schodowej, klimatyczne lampy i muzyka dobiegająca z wnętrza ogromnej sali, do której się kierowali.
-Czy wy mnie zabraliście do jakiegoś ekskluzywnego burdelu? –zapytała zaskoczona, jednak nie uzyskała odpowiedzi, jedynie ostentacyjne spojrzenie w sufit ze strony Theo.
Weszli do sali i zajęli miejsca w zarezerwowanej wcześniej loży. Spojrzała na ludzi odzianych w eleganckie suknie i garnitury, zajmujących miejsca przy stolikach, bądź tańczących w wydzielonym miejscu na parkiecie. Czuła się jak w starym francuskim filmie z czasów Moulin Rouge.
-Można panią prosić ? – oderwała wzrok od sceny zasłoniętej szczelnie czerwoną kurtyną i zobaczyła uśmiech Wojtka tuż przed swoim nosem.
-Czemu nie – uśmiechnęła się lekko i podała mu rękę, po czym spojrzała na dziewczynę siedzącą naprzeciw niej, która zerkała na nią zawistnie. Poczuła się trochę jak za dawnych czasów, kiedy kobiety jej przyjaciół nienawidziły jej ze szczerego serca, gdy oto wybrankowie ich serc ustawiali się niemalże w kolejce, by z nią zatańczyć. Poprawiło jej to nastrój, już zapomniała jaką przyjemnośc jej to sprawiało, jak zawsze uwielbiała być w centrum męskiej uwagi.
Patrz, ale nie dotykaj. Uwielbiaj mnie, ale z daleka.
Wstała i dała się poprowadzić na parkiet. Zespół ulokowany w kącie sali zaczął własnie grać piosenkę Edith Piaf.
Czy to bajka? Stary niemy film?
Zaczęli powoli  wirować w takt muzyki. Zamknęła oczy i pozwoliła się prowadzić.
Przecież to całkiem normalne, tańczyć w takt starych francuskich piosenek w długiej czarnej sukience, w objęciach zupełnie nieznanego sobie mężczyzny.
Natychmiast otworzyła oczy, napotkała wzrok swojego partnera i speszyła się lekko. Poczuła się winna, to Gabriel powinien być tutaj z nią, grać główną rolę w jej ulubionej scenie z ulubionego snu.
Lekko i subtelnie wywinęła się z silnych ramion Wojtka.
- Wracajmy do stolika… - nie wiedziała dlaczego szepce. Może z poczucia winy, że czuła się nadzwyczaj dobrze, w tym miejscu, w tym towarzystwie. Że na chwilę zapomniała o tęsknocie.
Naturalnie, powinnaś cierpieć i wypłakiwać sobie oczy. Po co komu trochę rozrywki.
Zauważył jej zdenerwowanie, jednak nic nie powiedział, uśmiechnął się tylko zawadiacko i poprowadził ją z powrotem do stolika, gdzie siedziała już tylko owa zazdrosna dziewczyna.
-Zatańczymy? – zapytała, siląc się na przymilny uśmiech.
-Później – mruknął i otworzył menu, na co dziewczyna wstała i z nosem skierowanym w sufit skierowała się na parkiet, gdzie dość brutalnie wyrwała Theo z objęć pięknej blondynki i zajęła jej miejsce u boku zrozpaczonego piłkarza, spoglądającego tęsknie za obrażoną pięknością, odchodzącą w głąb sali.
Dziwnie traktuje swoją dziewczynę, pomyślała, jednak zmieliła w ustach zdanie, które miała zamiar wypowiedzieć.
-Nie mogę z nią już wytrzymać, ta kobieta nie daje mi żyć… – warknął – czego się napijesz ?
-Nie rozumiem. – podniosła na niego wzrok sponad listy koktajli, którą właśnie przegladała. Ona piękna, on przystojny. Wyglądali na pasującą parkę.
-Długa historia, wiesz, dla niektórych granica pomiędzy przyjaźnią, a miłością jest bardzo cienka, niezauważalna wręcz. Long Island poproszę. – zwrócił się do kelnera, który właśnie pojawił się tuż obok nich.
-A dla ciebie Maddie? French Martini? – zaśmiał się z własnego żartu.
-Następnym razem, Negroni poproszę.
-Czyli będzie następny raz? – posłał jej swój uśmiech numer 4, zwany „żadna mi się nie oprze”. Onieśmielona jego uśmiechem, postanowiła zignorować pytanie i zapaść się gdzieś głęboko pod ziemię, by już nigdy nie ujrzeć światła dziennego.
Jego męskie ego rozpierała duma, gdy widział jej zdenerwowanie i nieśmiałość, to jak z rozpaczą rozglądała się po sali, szukając wzrokiem Oliviera, Jacka lub jakiejkolwiek innej ucieczki z sytuacji.
-Muszę zapalić – oświadczyła i wstała, zostawiając zdruzgotanego, chłopaka, który zdążył jedynie krzyknąć coś o szkodliwości nałogu.
Wychodząc na taras chciała zadzwonić do Gabriela, powiedzieć jemu i sobie samej, jak bardzo tęskni. Jednak nie było jej to dane zważywszy na zakaz, jaki w tym miejscu obowiązywał. Była zdana sama na siebie. Odpaliła papierosa i zaciągnęła się dymem, uregulowała oddech, a jej serce zaczęło bić normalnym rytmem.
Co się z tobą dzieje dziewczyno? Zachowujesz się jak nastolatka. Nic się tutaj nie wydarzyło, dlaczego wpadasz w panikę? Może boisz się tego, co może nastąpić w przyszłości? Nie ma sensu tworzyć scenariuszy. Ciesz się chwilą. Bądź ostrożna i rozważna.
-Tutaj jesteś, wszędzie cię szukałem. Show się zaczyna! – Jack cały w skowronkach wbiegł na taras, wyrwał jej papierosa z ręki i gdzieś go wyrzucił, a ją samą zaciągnął do środka.
Podeszli do stolika, gdzie Theo i Wojtek rzucali w siebie oliwkami ukradzionymi z Olivierowego martini, a domniemana dziewczyna Wojtka usilnie próbowała zwrócić na siebie jego uwagę.
Och, dziewczynko, tyle się jeszcze musisz nauczyć. Ostentacyjne prychanie i strzelanie fochów na nikim nie robi wrażenia. To nie chłopcy z podstawówki, tylko dorośli faceci, oni wiedzą więcej o kobietach niż tobie się, dziecko wydaje.
Zajęła miejsce pomiędzy Jackiem i Theo, uniemożliwiając im tym samym, kontynuowanie walki na oliwki. Kurtyna uniosła się, a za nią ujrzała tancerki ubrane w kuse sukienki i czerwone lub czarne gorsety. Zabrzmiały pierwsze takty kabaretowej muzyki, a pokaz burlesque na dobre się rozpoczął.

Oto i dopełnienie idealnego snu. Noc w kabarecie, francuska muzyka, tancerki rodem z Moulin Rouge, szyk, klasa i styl. Eleganccy mężczyźni, wpatrzeni w kobiety w cudownych sukniach.
To, co piękne Francuzki kochają najbardziej.
Wieczór wyrwany z marzeń, zabawa do samego rana, witamy w Londynie, mieście szaleństw, absurdów i braku ograniczeń.
Nad ranem wysiadła z samochodu Jacka, nie chciała jechać z Wojtkiem, po co kusić los. Weszła do domu i położyła się na łóżku, nie potrafiła ukryć uśmiechu. Koniec końców, piłkarze, których początkowo uważała jedynie za tępych półgłówków okazali się „nie być tacy źli”, przyznała się sama przed sobą, że od dawna tak dobrze się nie bawiła. Przygoda z Londynem zaczęła się całkiem obiecująco.
Gdyby tylko Gabriel mógł jej towarzyszyć…

*

Nie, żebym miała czas na pisanie, ale… mam terminy na uniwerku. Tak więc, posprzątałam mieszkanie, poszłam do dentysty i na zakupy, napisałam odcinek, obejrzałam zaległe odcinki Supernatural….

Witamy na studiach… a śmiałam się z tych głupich „kwejków”…

A tak swoją drogą, ów klub naprawdę istnieje ;)